Informacje
Niektóre programy telewizyjne stają się kluczami, do zrobienia kariery dla swoich uczestników. Żeby jednak klucze te uzyskać trzeba się trochę przedtem natrudzić. Na początek trzeba posiadać jakiś talent lub posiąść jakieś umiejętności, które będzie można zaprezentować przed szerszą publicznością. Zanim jednak uczestnicy pokażą się szerszej publiczności muszą pokazać się gremium eliminacyjnemu. Wstępem do wszystkich tego typu programów są tzw. castingi, czyli przesłuchania wszystkich osób, które przychodzą w określone miejsce, na umówioną godzinę. Eliminacje te nie są łatwe. Po pierwsze dlatego, że przychodzi na nie bardzo dużo ludzi, co stanowi o dużej konkurencji, po drugie, osoby oceniające bywają bardzo szczere i konkretne w ocenach debiutantów. Chyba najstarszym tego typu programem, który istnieje do dziś jest „Szansa na sukces”. Gości ona na antenie telewizyjnej od ponad piętnastu lat. Po przejściu przez eliminacje, uczestnicy dostają do domu zawiadomienie o tym kiedy mają przyjechać na program i piosenki jakiego wykonawcy, muszą w tym czasie opanować. W każdym odcinku śpiewane są piosenki jednego wykonawcy lub zespołu. Jury oceniające stanowi wykonawca, lub zespoł, którego piosenki są właśnie wykonywane. Prowadzący program od samego początku Wojciech Mann, wywołuje kolejno poszczególnych uczestników konkursu, chwilę z nimi rozmawia, po czym losuje dla nich jakiś utwór do zaśpiewania. Koperty z tytułami piosenek mają przy sobie członkowie jury. W zależności od poziomu umiejętności, wykonawcy piosenek mogą śpiewać je z taśmą profesjonalną lub z pomocniczą melodią w tle. Teksty piosenek wyświetlane są na ekranie. Po wysłuchaniu wszystkich wykonań, jury udaje się na naradę, podczas której wyłania zwycięzcę danego odcinka. Po kilkunastu odcinkach ich zwycięzcy biorą udział w wielkim koncercie finałowym. W koncercie biorą udział także wszyscy wykonawcy, których piosenki śpiewane były w minionym sezonie „Szansy”. Po zakończeniu konkursu, artyści oceniają wszystkich wykonawców, to znaczy wybierają tego, który najbardziej im się podobał i przyznają mu swój punkt. Żaden artysta nie może przyznać punktu wykonawcy swoich piosenek. Wyłoniony w ten sposób zwycięzca koncertu finałowego w nagrodę bierze udział w koncercie „Debiutów” festiwalu polskiej piosenki w Opolu. Jeśli wygra „Debiuty”, nagrywa płytę i staje się znanym wykonawcą. W minionych latach udział w tym programie rozpoczął karierę wielu wykonawców. Justyna Steczkowska, , Ania Świątczak, Kasia Cerekwicka i Ania Wyszkoni to tylko niektóre z osób, których kariera zaczęła się od udziału w „Szansie”. Równie znanym i budzącym dużo emocji programem tego typu był „Idol”. Tu również wykonawcy , którzy przeszli przez eliminacje, wykonywali różne piosenki. Repertuar był bardzo zróżnicowany, a w jury zasiadał między innymi Kuba Wojewódzki, który wsławił się dosadnymi komentarzami występów młodych gwiazd. W tym programie uczestnicy wiedzieli dokładnie co zaśpiewają, a ich występ poprzedzały krótkie filmiki o tym skąd pochodzą, co robili do tej pory i co chcieliby robić. Łagodniejszą wersją „Idola” była „Droga do gwiazd”. Tu młodzi ludzie mogli liczyć na ciepłe, wyrozumiałe i życzliwe choć, nie pozbawione krytyki, uwagi Ewy Bem. Inną wersją podobnego show jest, nadawany obecnie program „Jak oni śpiewają”. Tu uczestnikami są bardziej, lub mniej znane gwiazdy filmu i telewizji. Program pokazuje jak czują się oni jako wokaliści, czy i jak potrafią śpiewać. Jest to zabawny sposób na pokazanie znanej osoby z innej strony. Program ten nie jest kluczem do kariery tych osób, raczej ją utrwala i wzmacnia. W jury zasiadają równie znane osobistości: Edyta Górniak, Rudi Schubert i Elżbieta Zapendowska, co też czyni program ciekawym i intrygującym.
Programem, w którym, możemy zobaczyć znane gwiazdy w innej niż dotychczas roli, jest „Taniec z gwiazdami”. Przez dziesięć kolejnych tygodni znane osoby tańczą w parach z profesjonalnymi tancerzami. Przez ten czas uczą się nowych rzeczy, doskonalą technikę i styl tańca. Każdy odcinek to inne tańce, inne choreografie i stroje. Każdy odcinek to też o jedną parę mniej. Widzowie decydują o tym, kto odpada, a kto przechodzi dalej. Para, raczej gwiazda, która wygra odcinek finałowy, w nagrodę dostaje kryształową kulę i luksusowy samochód. Z pewnością jeszcze większą nagrodą jest fakt, że szeroka publiczność będzie ją bardziej kojarzyć i pamiętać, bo przecież wygrała „Taniec z gwiazdami”.
Hitem ostatnich miesięcy jest program będący szansą dla młodych ludzi różnych profesji i nieprofesjonalnych umiejętności pt. „Mam talent”. W programie może wziąć udział każdy, człowiek mały i duży, utalentowany bardziej lub mniej. Ci mniej utalentowani nie zagrzewają w programie miejsca zbyt długo. Jury obdarza ich szybko czerwonymi „iksami” i znikają ze sceny. Można w tym programie robić wszystko: śpiewać, tańczyć, rysować, jeździć na rowerze, grac na instrumentach lub garnkach, czarować, wykonywać ewolucje gimnastyczne, rzeźbić z papieru, słowem wszystko co wydaje się być niezwykłe i godne zainteresowania.
Pierwszą edycje wygrał znany już na świecie polski duet gimnastyczny, drugą wzięty akordeonista wyczarowujący z tego niezbyt popularnego instrumentu, prawdziwe dzieła muzyczne.
Klucze do kariery są więc programami, dzięki którym dla wielu ludzi drzwi do kariery zostały uchylone, dalej muszą już sami pracować nad jej rozwojem i trwaniem.
Ciekawe artykuły
Teleturnieje to konkursy organizowane przez telewizję, w których biorą udział widzowie. Wygranej w teleturnieju towarzyszy zawsze jakaś nagroda. Jednym z najbardziej znanych i najdłużej goszczących na szklanym ekranie teleturniejem telewizyjnym była niedawno zdjęta z anteny „Wielka gra”. Był to program, w którym uczestnicy musieli wykazać się szeroką wiedzą na wybrany przez siebie temat. Temat programu, w którym brali udział, nie mógł być związany z ich wykształceniem ani zawodem wykonywanym. I tak: muzyk nie mógł odpowiadać z tematów dotyczących muzyki, polonista nie mógł startować w programie z literatury, chemik nie mógł popisywać się wiedzą z chemii a historyk z historii. Chodziło tu o wiedzę, która wypływała z ludzkiej pasji do jakiegoś zagadnienia. W pierwszej fazie programu, dwie startujące osoby odpowiadały na pytania tzw. pojedynku. Pojedynek trwał tak długo, aż któraś z osób popełniła dwa błędy. Wówczas na polu walki pozostawał już tylko jeden gracz i zaczynała się kolejna faza programu, jaką były pytania tzw. egzaminu. Zdarzało się czasem ze po dwóch pojedynkach nikt nie odpadł, wówczas grę kontynuowali obydwaj uczestnicy. W „Wielkiej grze” ekspertami byli prawdziwi specjaliści z danego tematu. Oni to układali pytania i rozstrzygali, w razie wątpliwości o tym, czy odpowiedź jest prawidłowa czy nie. Najczęstszymi tematami programów były życiorysy i dzieła najwybitniejszych muzyków, pisarzy czy polityków, wydarzenia historyczne, geografia świata...... Czytaj więcej >>