Informacje
Zadaniem publicystyki jest przybliżenie szerszej publiczności pewnych zjawisk i elementów życia społecznego kultury ze wszystkimi jego problemami. Do programów publicystycznych zapraszani są goście, którzy są ekspertami z zadanego tematu i poprzez dyskusje na ten właśnie temat, mają przybliżyć go publiczności telewizyjnej. Takie przybliżanie tematu jest po to by ludzie słuchający dyskusji zapoznali się z podstawami wiedzy na dany temat, to znaczy poznali podstawowe informacje o tym, czego rozmowa dotyczy. Kolejnym celem takich dyskusji jest pokazanie ludziom złożoności i skomplikowania danego problemu. Dyskusje takie zazwyczaj dotyczą zjawisk złożonych, trudnych i wielowątkowych. Zjawisk o których wiele już napisano i na temat których istnieje wiele teorii i poglądów. Wreszcie pokazują one, że nie ma jednej słusznej racji na dany temat. Nie ma jasnego prostego rozwiązania, które zadowoli wszystkich, które jest łatwe do wprowadzenia w życie i które sprawi, że dany problem po prostu zniknie. Tematem tego rodzaju dyskusji może być na przykład ocieplenie klimatu. Jedni uczeni twierdza, że jeśli teraz coś z tym nie zrobimy, nasza planeta zostanie zniszczona. Inni twierdzą, że już właściwie za późno, na to by cokolwiek zrobić. Jeszcze inni uważają, że ocieplenie klimatu w ogóle nie istnieje. Inni z kolei mówią, że ocieplenie klimatu jest rzeczywiście faktem, ale że to co człowiek robi nie ma na nie żadnego wpływy. Nie zależnie od tego ile dwutlenku węgla wyprodukuje nasza cywilizacja, ocieplenie i tak będzie postępowało. Innym rodzajem tego typu programów są dyskusje polityczne. Do studia zapraszani są przedstawiciele przeciwnych opcji politycznych i przekonują telewidzów, że to oni właśnie wiedzą jak naprawić gospodarkę, co zrobić ,żeby ludziom żyło się lepiej, jak zapobiec inflacji, jak podwyższyć zarobki, co zrobić by było mniej bezrobotnych, jak wyczarować tanie mieszkania, jak poprawić opiekę zdrowotna, jak naprawić szkolnictwo, jak zapobiegać korupcji, jak zmniejszać współczynnik przestępczości, co zrobić by złagodzić skutki światowego kryzysu, jak zadbać o ekologię itp. itd. Spierają się tak, że aż czasami prowadzący musi przywoływać ich do porządku. Często dużą część takich dyskusji zajmują argumenty i zarzuty kierowane do poszczególnych osób, co sprawia, że cała dyskusja zmienia się w ciąg osobistych wycieczek, z których widz na pewno się nie dowie przedstawiciele jakiej partii jaki mają pomysł na to, by ulżyć nam wszystkim. Kolejnym przykładem publicystyki są debaty na najwyższym szczycie, to znaczy publiczne spory dwóch bardzo ważnych politycznie postaci. Mieliśmy okazję oglądać już takich debat. Dwaj przeciwnicy siadają naprzeciw siebie. Studio jest niebieskie aby wyciszyć emocje, poukładać myśli i uspokoić nieco obydwu dyskutantów. Wybrani dziennikarze zadają kolejno każdemu z przeciwników pytania o różne dziedziny życia społecznego. Tu również często nie obywa się bez przytyków osobistych, negatywnych emocji i przykrych epitetów pod adresem przeciwnika. Taka debata ma zazwyczaj pomóc widzom zdecydować, którego z polityków chcieliby widzieć, na takim czy innym stanowisku.
Innym rodzajem programów publicystycznych są programy, gdzie zapraszany jest jeden polityk, którego, prowadzący dziennikarz bierze w krzyżowy ogień pytań o coś co właśnie się wydarzyło. Takim programem jest „Kropka nad i”. Codziennie wieczorem możemy tu zobaczyć osobę, wokół której zdarzyło się tego dnia coś ważnego. Prowadząca program wypytuje gościa o to co, dlaczego i jak się właściwie wydarzyło. Ostatnio na antenie telewizyjnej pojawiły się programy, których zadaniem jest przybliżenie szerszej publiczności osoby z życia politycznego od strony jaj prywatnego szycia. Małgorzata Domagalik w programie ”Ona i On” zadaje politykom wiele pytań nie związanych w ogóle z ich publiczną działalnością. Pyta ich na przykład jakimi są mężczyznami, ojcami dziadkami, przyjaciółmi czy mężami. Czym najchętniej się zajmują, jakie mieli dzieciństwo, dlaczego ich życie przebiegło tak a nie inaczej. Ciekawym programem publicystycznym jest „Drugie śniadanie mistrzów” Gospodarz programu zaprasza do pewnej warszawskiej kawiarni różnych znanych gości. Są wśród nich politycy, pisarze, muzycy, satyrycy, radiowcy, dziennikarze itp. Program polega na tym, że goście do niego zaproszeni rozmawiają sobie swobodnie przy kawie o tym co wydarzyło się w minionym tygodniu. Każdy z gości mówi co myśli o tym, czy tamtym wydarzeniu. Często opinie są sprzeczne i skłaniają widza do głębszego zatrzymania się nad dana sprawą. Programy publicystyczne zmieniły się znacznie na przestrzeni ostatnich lat. Z nudnych, podobnych, bezbarwnych dyskusji, stały się różnorodne, dotyczące wielu spraw, zapraszające do dyskusji różnych ciekawych ludzi i w ciekawy, wielobarwny, wielopoglądowy i wielowątkowy sposób przedstawiające widzom zjawiska, problemy i dylematy otaczającej ich rzeczywistości. Nie ma już jednej słusznej racji poglądów i punktów widzenia jest tak wiele, że czasami po obejrzeniu takiego programu już zupełnie nie wiemy co myśleć.
Ciekawe artykuły
Programy rozrywkowe, to takie, dzięki którym można się pośmiać, pobawić i rozerwać.
Telewizja serwuje je swoim widzom od bardzo dawna. Takim programem była np.„Bezludna wyspa”. W sobotnie popołudnia widzowie zapraszani byli na bezludną wyspę gdzie, wśród egzotycznej dekoracji i upojnej muzyki, zaproszeni goście wykonywali najróżniejsze zadania a tekże opowiadali o swoim życiu. Autorka programu Nina Terentjew zapraszała na wyspę znanych muzyków, aktorów, sportowców, prezenterów telewizyjnych itp. Podczas programu musieli oni np. zaśpiewać wspólnie jakąś piosenkę, coś ugotować, poradzić sobie z jakimś zadaniem praktycznym oraz powiedzieć widzom coś o swoim życiu. Program był dowcipny, sympatyczny i ciepły także, czas przy nim spędzony mijał szybko i niespodziewanie.
Równie lubianym programem rozrywkowym był program nadawany w niedzielne wieczory, a nazywał się „Co nam w dyszy gra”. Było to duże, z rozmachem zrobione, kolorowe widowisko taneczno-wokalne. Każdy odcinek dotyczył piosenek z innego regionu Polski i świata. I tak, w jednym odcinku można było usłyszeć piosenki o Śląsku, w innym piosenki hiszpańskie, w jeszcze innym piosenki o Warszawie, czy piosenki włoskie. Występującymi w tym programie byli znani i lubiani aktorzy jak Jacek Wójcicki, Jolanta Rybotycka, czy Anna Szałapak. Cały urok programu stanowił fakt, iż proste, biesiadne i prawie wszystkim znane piosenki, można było usłyszeć w profesjonalnym, pięknym i artystycznym wykonaniu. Dekoracje...... Czytaj więcej >>